tag:blogger.com,1999:blog-58921702011-07-08T13:33:29.999+02:00<center>By Khalil Paknia</center>Khalilnoreply@blogger.comBlogger251100tag:blogger.com,1999:blog-5892170.post-1165741669220666762006-12-10T10:07:00.006+01:002009-07-19T09:30:10.396+02:00

از شما چه پنهانبه میدان خالی شهر که رسیدمروی پا بند نبودمسپتامبر در راه بودو ستاره‌ها نقش زمین می‌شدندباید جایی، هرجا می‌نشستمبا تکه‌ی تیز جامی شکستهنام‌هایی را که از یاد برده بودمدوباره خوندار می‌نوشتمخوره‌ی فراموشیشیطانی باشرفنقش ديوارشاهد ماجراستهوش و حواس جمع دارددم می‌جنبانددور خیز می‌کندنزديكتر به زمان حاضر می‌آیدنقطه‌های اتصال روشن می‌شوند

Khalilnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5892170.post-1160176533037695542006-10-07T01:15:00.008+02:002009-07-19T09:31:29.858+02:00

استکهلم، پنج‌شنبه ۳۱ اوتدر این مکان بهتر استقید زمان را بزنیدوضعِ شمااین عکس‌های سیاه‌ستکه در چند جا سفید می‌زند.این علامت‌های سوالدر حلقه‌های تنگدورِعصب‌های شمادنبالِ جواب می‌‌‌گردندیادتان هست می‌گفتیدوقتی از پله‌هاپایین می‌رویدپناهی پیدا نمی‌کنیدجز دردحالا کمی دارو بنوشیدتا وقتی کارد در کمرِ شمافرو می‌رودخیال‌ها از سرتانبیرون رودچراغ‌های خاموشیگرمِ کار می‌شوندو نورهای سردمیان مهره‌هادنبال

Khalilnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5892170.post-1135162976874816042005-12-21T12:02:00.005+01:002009-07-19T09:32:06.123+02:00

**حالا یادم نیستباران بود و سکوهای خیس.بند نمی‌آمدپا به پای من می‌آمدجمله‌ها پراکنده می‌آمدندپشت‌هم قطار نمی‌شدنددر قطره‌ها دقیق می‌شومچیزی که چشم را بگیردریگ‌های مسیربه قیر آغشته‌انداستمرار سنگدر خاک‌های شورخراش می‌دهندخطوط اضطرابدر سال‌های موازیاز ذهن فلزبا جرقه می‌پرندپرنده نیستپا‌های آهنی نداردمثل پل‌های هواییدر زمینپیچ می‌خوردنبض می‌افتدپاییندرایستگاه قلباگر فریب نباشد.

Khalilnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5892170.post-1126253559673308002005-09-09T10:12:00.005+02:002009-07-19T09:32:49.499+02:00

این‌هاچمدان را از زیر تخت بیرون می‌کشدکشوها را خالی می‌کندکفش‌های پاشنه بلندجوراب‌های نازک نخیپیراهنی از ابریشم سیاهچراغ‌هایی که در خاطره روشن می‌شوندو اوقاتِ اتاق را تاریک می‌کنندمن ورق‌های بازی را جمع می‌کنمدست‌های باختهدستش را دراز می‌کندپرده‌ها کنار می‌روندجنبش هواذره‌های اعتباربیمه فراموشیجواز عبور می‌شود.کلن، نوامبر ۲۰۰۶

Khalilnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5892170.post-1124726868829494062005-08-22T18:07:00.004+02:002009-07-19T09:33:57.944+02:00

بعضی وقت‌هادیروزدر ایستگاه بین راهچند فرشته‌ی سیاه دیدمآینه‌های تاریکبوی مومیایی پیچیدچه عصر شادیروزنامه‌های صبحاین صحنه را ندیدندوقتی دسته‌جمعی در زباله‌هاته مانده‌ی روز را سرمی‌کشیدندعجیب عجیب نیستخاک نیستخلاء با خودش خلوت می کندرشد ریشه‌های هوایینشانه‌های اشتباهماشین حسابنفشه‌ی بانکنداریممی‌کشیممی‌ترسم بعضی وقت‌هاوقتی خیابان خلوت است و درخت‌هاناگهان آفتابی می‌شوندگرمای گذشتهبالای زمینسراببالا

Khalilnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5892170.post-1114647790836771892005-04-28T02:23:00.001+02:002009-03-27T11:32:26.297+01:00

نیاز به مثال نیستاين‌جا و آن‌جا که نمی‌شومحرف‌هایی كه نمی‌زنمكارهایی كه نمی‌كنمبابِ روز می‌شودوقت‌گیرم می‌رومبه درون فصل‌ها خلاصه نمی‌شومتا دستگیرتان شود وقت ندارمفاعل‌های بی‌جانبر صفحه‌های باد برانمدر کتاب کنمملال می‌شوم ازحجم‌های بی‌آسمانهکه در سراسر سطرها می‌کنید حیف می‌شویدمیل ندارید مثل اونقطه به عطف بنویسدخط به جای بگذاریدرد می‌شوید

Khalilnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5892170.post-1113467849531869922005-04-14T10:37:00.000+02:002005-04-14T10:37:29.533+02:00

سه شعر تازهآنتن های آوریل خلوت خوبی است اینجاجای خوش می کنمجای کسی خالی نیست جزخاطره های خفتهسایه این سرووعینک آفتابی امجا به جا نشوهمجوار گورها نشوگول نخوراین صدای شکوفه هاستفقط چرت بزنکلیشه ی دیجیتالی غزالی خالداردر اداره یی پرتمی خرامدسقف کوتاه استو پشت این میزعقابی کلافهدرکار کرشمه هاسر می جنباندتحت تاثیر کجا می روی با این حالنمی بینی چه تارمی تابدداد نزنزنبورها بیدار می شوندچشمم صبح می

Khalilnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5892170.post-1094806464533288862004-09-10T10:42:00.000+02:002005-09-13T11:00:23.546+02:00

چگونه به یک شعر اعتماد کنیم؟(برای محمود داوودی)خاطره ها مرا می بینندسپیده دمی در ماه ژوئنبرای بیدارشدن زود است هنوزو برای دوباره خوابیدن، دیرباید به سبزه زار شومکه سراسر خاطره‌هاستو با نگاه‌اشان دنبالم می‌کننددیده نمی‌شوندبا زمینه یکی می‌شوندآفتاب پرست‌های کاملچنان نزدیک‌ که می‌شنومنفس می‌کشنداما آواز پرندگان هوش می‌رباید.چرا ؟ چیزی گفته نمی شود . در واقع چیزبیشتری هم اتفاق نمی افتد، بیدار

Khalilnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5892170.post-1092985257449225642004-08-20T09:00:00.000+02:002005-02-17T10:27:02.533+01:00

يک اتفاق ساده تعجب ندارد کهآدم دوجایی می‌شودگاهی از هرکجا که راه بنماید می‌رودبیرون از فصل قدم می‌زندمفصل‌ها کار نمی‌کنندزمین گیر می‌شودمی‌نشیندکنار خالی شباهت سیگار دود می‌کندخاکستر تنگ هم می‌چیندخودش را می‌بیندتو را می کشدسایه نداریمثل فرشته‌هاتعحب ندارد که**زنده است هنوزحرف نمی‌زند اماگاهیبر نهال تن می‌نشیندبال‌هایش را باز می‌کندتا آنجای ناپیدا را می‌بیندتاریکبیدار می‌شودمی‌میرد**سبز در

Khalilnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5892170.post-1067961007981230042003-11-04T16:50:00.000+01:002004-03-09T22:13:20.373+01:00

در تاريكي پنجره ی روشن ماه پاييزی را ديد چراغ خاموش شد رنگ چهره ای پريد نشست در چشمان من در حافظه، دست بالا رفته اش تاب می خورد تاريكی سايه اش را دربرگرفته می ايستم من، ماه گرفته خيال يك چراغ شبحی پشت يك حباب بيدار می شود حضورهمين پنجره شيشه ای برابر يك تعجب قاب می شود نقره های ماه بود شايد كه روی هراسی زرد می تابيد تابيدم ماه رفته بود وپنجره ی تاريك پرده های پاييزی را تكان می داد

Khalilnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5892170.post-1067960942631489642003-11-04T16:49:00.000+01:002004-03-09T22:14:00.200+01:00

دو پرده ۱ ماه پنهان است وستون پنجم زمستان درباغ شاه خيمه زده نفوس مرده‌ ی برگ هاست كه بي كفن ودفن همراه با گرگ دريا زوزه می كشند فواره ها هم خسته از پيشگويی آسمان لب تر نمی كنند ۲ در همين نزديكی ها ليرشاه روی صحنه قدم مي زند ومردی كه حالا می خندد بليت اش را به بانويی و سگ ملوسش باخته است ودر خواب توت فرنگی های وحشی با آخرين قطار از روی پل مرکزی شهر به سوی جنوب می رود.

Khalilnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5892170.post-1067960824357178092003-11-04T16:47:00.000+01:002003-11-04T17:11:07.920+01:00

رنگ فراموشی از نقطه‌ای كه معلوم نيست كجاست می آید در نبش همين خيابان به من می رسد خنده ها و بوسه ها ردوبدل می شوند گونه‌های ماه سپتامبرهنوز عطر بلوز‌های رنگی تابستان را دارد و خليج کوچک لب‌هايش به نقطه ای که معلوم هست کجانيست می ريزد.

Khalilnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5892170.post-1067960728213391102003-11-04T16:45:00.000+01:002003-11-04T16:45:31.016+01:00

" قمارخانه " ديروز طاسی با خال‌های کور بود بد ريخته شد ولی بدريخت نشد امروز اسبی بالدار است بر شانه‌ی دختری در يک تابستان قطبی زود می گذرد و پياده ها را در خانه‌های شطرنجی اين خيابان مات می کند فردا چی؟ فردا را حافظ رند هم که باشی دريک دست بازی ورق می بازی

Khalilnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5892170.post-1067960644421139062003-11-04T16:44:00.000+01:002003-11-04T17:18:13.570+01:00

" پاسی از شب گذشته است " صدای فاصله ها می آيد چيزی شبيه يادگار از صافی نگاه عبور می کند دو منظر بر پرده‌ی ايام ماضی ديرهنگام نفس بريده سهم سکوت را می شکنند با زنگ تلفن کسی هست که گوشی را بر دارد؟

Khalilnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5892170.post-1067960558017088902003-11-04T16:42:00.001+01:002009-02-12T14:11:56.133+01:00

" سکوت را رعايت کنيد"درساعت‌های اداریقد می کشد فراموشی سنجاق‌های کوچکِ روی ميزفوجي‌ پروانه می شوندرنگ به رنگبی تابتاب می خورندسبُک مثل تارهای عنکبوتدر بازی انتظار

Khalilnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5892170.post-1067960278497724232003-11-04T16:37:00.000+01:002004-06-22T00:04:59.786+02:00

دو گل سرخ باران که به پنجره می کوبد می لرزند شمع ها و چشم هايشان را باز می کنند دوستان من دو گل سرخ بر قابی غبارگرفته روی سينه ديوار پروانه ای خيس از ترس روی تلفنی که زنگ نمی زند نشسته و منتظر چراغ هاست تا در مسير نور با دوستان من خلوت کند.

Khalilnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5892170.post-1067960060884743452003-11-04T16:34:00.000+01:002004-06-23T02:04:02.256+02:00

ايستگاه می گويم : اين آهنگ های فراموش شده حال مرا خراب مي کند بر اين پل لرزان می گويی: شايد اين بادهای سرد حال تو را عوض کند مي گويم: اين روزهای ممکن که گم می شوند در چشمان تو کجا را نگاه می کنند می گويی: شايد دير به ايستگاه برسيم نقشه‌ی راه را داری؟. می گويم: اين اشباح سرد که موج می زنند بر اين رودخانه عريان در نقاشی کدام جنگل صورتشان کبود شده می گويی: چه فرقی می کند

Khalilnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5892170.post-1067959919556119712003-11-04T16:31:00.000+01:002004-06-23T02:05:12.916+02:00

ناديدنی در تاريکی چهره‌ی ديگری داری دوست داشتی هستی وقتی تو را نمی بينم اسير در آزادی خويش. خودم را ماهرانه دريبل می دهم به خودم گل می زنم فريادهای شادی از سوی شيطان های کوچک. اما حالا تورا با خودم اشتباه می گيرم يا با کس ديگری، يا با خودم. تو هم مثل منی؟

Khalilnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5892170.post-1067959735766565772003-11-04T16:28:00.000+01:002004-06-23T02:06:20.250+02:00

بندرگاه چند مرغ دريايی وبادبان هايی که بر توده‌ی خيس هوا بی تابند شبح بندرگاه را ديده اند در خواب يک ماهيگير

Khalilnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5892170.post-1067959637335908022003-11-04T16:27:00.000+01:002004-06-23T02:08:12.376+02:00

آماركورد هر روز عصر همين جا جمع می شوند چهره‌های آشنا وخيال‌های خسته خودراباهمدلی شاعر در فنجانی چای می‌شويند و نکته‌های دندان گير اوراق کهنه را در خانه‌های خالی جدول می چينند. شب اما درکنار ميزهای اضطراب پراکنده‌اند خيره در چشمان زندگی به لرزش تارهای ترديد در موهای سفيدشان چنگ می زنند، وتنهايی را می بوسند تا ساعت سراب . جمع همين عصرهاست که دود می شود.

Khalilnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5892170.post-1067959540144877632003-11-04T16:25:00.000+01:002004-06-23T02:09:18.196+02:00

پاييز بر سينه‌ی نيمه برهنه شهر من پاييز روی صحنه است وبرگ‌ها درغياب بازيگران سايه‌ها را دنبال می کنند چشمان نيمه باز شب به گيسوی طلايی خيابان‌ها دل می بندد. وصحنه روشن می شود.

Khalilnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5892170.post-106795943330608632003-11-04T16:23:00.000+01:002004-06-23T02:10:25.790+02:00

باران جام سرد پنجره ترَک بر می دارد به اندازه‌ی يک رويا قطره‌ای باران سياره‌ای بی لنگر می چرخد ومن روز به روز می‌شوم شانه به شانه باد نسيمی از يک خاطره می وزد بر يک خيال ونگاه پنجره خيره می ماند به رد پای عابری تنها

Khalilnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5892170.post-1067959237977847822003-11-04T16:20:00.000+01:002007-02-20T16:59:13.976+01:00

پل قطار من در سکوت می‌رود پل رنگ عشق گرفته است. و پنجره هراسان ايستگاه‌هاست که با شتاب می‌گذرند.

Khalilnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5892170.post-1067959166174015882003-11-04T16:19:00.000+01:002007-02-20T16:58:09.194+01:00

مرز در آستانه‌ی رويا به خواب می‌روم مرزها همگی از خاطرم محو می‌شوند و تمامی پرچم‌ها سفيد رنگ‌اند.

Khalilnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5892170.post-1065174401765783862003-10-03T11:46:00.000+02:002004-06-11T03:56:11.850+02:00

صداها در سكوت گام مي زنم و صداهايی را مي شنوم صداهايی كه نسل ها پيش ناپديد شده اند و شنيده می شوم. پوشه ها عکس تو را پيدا کردم. عکس کوچکی که برای گذرنامه گرفته بودی. يک ژاکت مخمل سبز رنگ هم پوشيده ای و پشت عکس نوشته است اولين بار در لندن. می دانی که من دوست ندارم عکس نگاه کنم. شايد اين ثبت لحظه ها ست که حال من را هميشه بهم می ريزد. فکر کنم ده سالی بود که من سراغ اين پوشه ها نرفته بودم.

Khalilnoreply@blogger.com